Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη: Γενεύη 2: Η Ελλάδα πρέπει να συμμετάσχει πιο ενεργά

Γενεύη 2: Η Ελλάδα πρέπει να συμμετάσχει πιο ενεργά

Ανδρέας Ανδριανόπουλος: Πόσο κοντά μπορούμε να φθάσουμε στη Ρωσία

Πόσο κοντά μπορούμε να φθάσουμε στη Ρωσία

ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ - ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ - FULL

Δ.Αβραμόπουλος με νόημα: "Δεν ρωτήσαμε κανέναν για να κάνουμε την εκτόξευση"... | DefenceNet.gr

Δ.Αβραμόπουλος με νόημα: "Δεν ρωτήσαμε κανέναν για να κάνουμε την εκτόξευση"..

Ρωσία και Γαλλία θα ξεκινήσουν από κοινού παραγωγή όπλων | DefenceNet.gr

Ρωσία και Γαλλία θα ξεκινήσουν από κοινού παραγωγή όπλων.

Γκαμάλ αλ Γιτάνι: ΑΙΓΥΠΤΟΣ, «Τυχοδιώκτες και καιροσκόποι όπως ο Μούσα είναι υποψήφιοι»

ΝΑ ΣΧΗΜΑΤΙΣΘΕΙ ΤΡΙΜΕΛΕΣ ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΓΙΑ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΚΙ ΕΠΕΙΤΑ ΕΚΛΟΓΕΣ.

A Conversation with Henry Kissinger

Trichet: Global Governance Today (CFR 2010)

Henry Kissinger: China, the US, and a Common Challenge

How Bilderberg Grew To Prominence

Ιδρύθηκε η ρωσική Ναυτική Διοίκηση Μεσογείου | DefenceNet.gr

Ιδρύθηκε η ρωσική Ναυτική Διοίκηση Μεσογείου - Μόνιμη παρουσία και στο Αιγαίο

Ινφογνώμων Πολιτικά: Συρία: ισραηλινή εμπλοκή και χημικά όπλα

Συρία: ισραηλινή εμπλοκή και χημικά όπλα.

ΑΡΒΕΛΕΡ-ALERT!....ΕΧΕΤΕ ΚΡΑΤΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΡΙΟ ΤΟΥ 2013

Μελέτης Η. Μελετόπουλος

                          ΚΟΡΕΑ, Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΦΙΛΟΣ ΤΩΝ ΗΠΑ

                                               Μελέτης Η. Μελετόπουλος

                                               Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών

                                                Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης   

    Η Κορέα ανήκει γεωγραφικά σε γεωπολιτικό σύστημα στους αντίποδες του ευρωπαϊκού. Άλλωστε οι ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν συνδέονται γεωστρατηγικά με την περιοχή. Ώστε η εικόνα που έχουν οι ευρωπαίοι αναλυτές είναι θολή και ελλειπής. Αντιθέτως η αμερικανική οπτική είναι σαφέστερη, διότι προσεγγίζει την περιοχή απ’ευθείας από την πλευρά του Ειρηνικού Ωκεανού, ενώ οι ΗΠΑ μετέχουν ενεργώς στο γεωπολιτικό σύστημα του Ειρηνικού.

     Η αποσταθεροποίηση στην περιοχή υπό προϋποθέσεις ευνοεί την ανάσχεση με στρατιωτικά μέσα της ανόδου  της Κίνας. Το στρατιωτικό πεδίο είναι προνομιακό για τις ΗΠΑ. Οπότε η μετάθεση του σινοαμερικανικού ανταγωνισμού από την μονομαχία του κόστους παραγωγής σε μία γεωστρατηγική αναμέτρηση, είναι ένας τρόπος απάντησης της αμερικανικής πολιτικής στην ραγδαία ισχυροποίηση της Κίνας. Άλλωστε, αποτελεί πάγια αμερικανική πολιτική η υποστήριξη της οικονομικοπολιτικής κυριαρχίας με στρατιωτικά μέσα.

    Η κρίση οδηγεί αναπόφευκτα στον επανεξοπλισμό της Ιαπωνίας, άρα στην δημιουργία ισχυρού και επικίνδυνου αντίπαλου δέους έναντι του σινικού κολοσσού. Όπως επίσης και στην ανάπτυξη πυρηνικής τεχνολογίας από την Νότιο Κορέα (ήδη ετέθη το θέμα επισήμως). Έτσι, αν συνυπολογισθούν οι στρατιωτικές βάσεις που αναπτύσσουν οι ΗΠΑ στην Αυστραλία,  δημιουργείται γεωστρατηγικός κλοιός γύρω από την Κίνα.

    Η διάρρηξη, εξ άλλου, των σχέσεων της Βορείου Κορέας με τον παραδοσιακό γεωπολιτικό της κηδεμόνα, την Κίνα, μεταβάλλει την πρώτη σε ανεξέλεγκτο άρα μονίμως αποσταθεροποιητικό παράγοντα της περιοχής. Μία διαρκώς υποφώσκουσα κρίση στον Ειρηνικό θα υποχρεώσει την Κίνα να αυξήσει δραστικά τις αμυντικές της δαπάνες και επομένως να συρρικνώσει την επένδυση και την κατανάλωση.

    Άρα αντικειμενικά η βορειοκορεατική επιθετικότητα, ανασφάλεια, καχυποψία, άρνηση ομαλής ένταξης στο διεθνές σύστημα διακρατικών σχέσεων, απότοκα βεβαίως του προσωποπαγούς, ολοκληρωτικού, μονοκομματικού καθεστώτος, διευκολύνει την ανάσχεση της πορείας της Κίνας προς την παγκόσμια κυριαρχία.

    Από την άλλη, μεσοπρόθεσμα, η μετεξέλιξη της Κίνας σε στρατιωτικό κολοσσό μπορεί να επαληθεύσει την αρχή της ετερογονίας των σκοπών. Σύμφωνα με αυτήν, η προσπάθεια επίτευξης ενός βραχυπρόθεσμου στόχου μπορεί να οδηγήσει μεσοπρόθεσμα στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.

UNITED NATIONS CONVENTION ON THE LAW OF THE SEA

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ.

Μελέτης Η. Μελετόπουλος-ΣΥΝΘΕΤΗ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ

ΣΥΝΘΕΤΗ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ

    Μελέτης Η. Μελετόπουλος

    Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών

    Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης

    Η εντυπωσιακή (και απροσδόκητη για τους περισσότερους γεωπολιτικούς αναλυτές) επαναπροσέγγιση του Ισραήλ με την Τουρκία, με επίνευση του Αμερικανού προέδρου Ομπάμα, αλλάζει τελείως το σκηνικό στην Ανατολική Μεσόγειο. Ασφαλώς το βαθύτερο κίνητρο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής είναι η δημιουργία αρραγούς μετώπου έναντι της εξελισσόμενης κρίσης στην Εγγύς Ανατολή και του πυρηνικά αδιάλλακτου Ιράν. Από την εξέλιξη αυτή περισσότερο κερδισμένο είναι το Ισραήλ, παρά την τηλεφωνική συγγνώμη που ζήτησε ο Νετανιάχου από τον Ερντογάν. Διότι το Ισραήλ προστατεύεται πλέον από ισχυρή, απρόσβλητη ασπίδα, στην οποία πρέπει να συνυπολογισθεί και η Ρωσσία, μετά την πρόσφατη προσέγγισή της με το Ισραήλ.

   Θύμα αυτής της μείζονος γεωπολιτικής εξέλιξης είναι η ενεργειακή συμφωνία Κύπρου-Ισραήλ.  Η τουρκοϊσραηλινή προσέγγιση εξειδικεύθηκε σε αντίστοιχη ενεργειακή σύμπραξη και στην αποδοχή της Τουρκίας ως συνομιλητή για το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου από το Ισραήλ, αντί της αποκλειστικής συνεργασίας με την Κύπρο που ίσχυε μέχρι τώρα.

    Προηγήθηκε η εξίσου θεαματική προσέγγιση της Μόσχας με την Άγκυρα, με την πρώτη να αποδέχεται το βασικό τουρκικό αξίωμα περί συνιδιοκτησίας των υδρογανανθράκων από τους Τουρκοκυπρίους. Ταυτόχρονα η Ρωσσία αρνήθηκε να παρέμβει σωστικά στην καταρρέουσα Κύπρο, θυσιάζοντας την προώθηση των δικών της γεωστρατηγικών συμφερόντων στην Ανατολική Μεσόγειο χάριν της σχέσης της με την Δύση.

    Αυτή η νέα, οιονεί Γιάλτα αποδομεί το σχήμα εξόρυξης του φυσικού αερίου από κοινοπραξία ισχυρών δυτικών εταιρειών που συγκρότησε η Κύπρος, και το οποίο στηριζόταν και στην γεωστρατηγική προστασία που της προσέφεραν οι μεγάλες δυνάμεις και οι στόλοι τους έναντι της Τουρκίας.

        Ταυτόχρονα, απομονώνει γεωπολιτικά τον Ελληνισμό συνολικά, και τον αποκόπτει από το πλαίσιο των παραδοσιακών συμμαχιών του, γεγονός που έχει να συμβεί από το διάστημα 1920-22, όταν όλες οι τότε μεγάλες δυνάμεις  (Γαλλία, Ιταλία, Σοβιετική Ένωση, τελευταία η Μεγάλη Βρεταννία)  σταδιακά αποστασιοποιήθηκαν και εν συνεχεία εστράφησαν εναντίον του ελληνικού εγχειρήματος στην Μικρά Ασία.

    Το τελευταίο καθόλου αμελητέο στοιχείο που συμπληρώνει το γεωπολιτικό παζλ είναι η εκεχειρία του κουρδικού αντάρτικου, αποτέλεσμα της συμφωνίας τουρκικού κράτους-Οτσαλάν, που κλείνει το εσωτερικό μέτωπο στην Τουρκία και την καθιστά απερίσπαστη στις εξωτερικές επιδιώξεις της.

    Προϊόν των ανωτέρω εξελίξεων πρέπει να θεωρηθεί η δημοσίευση στις 23 Μαρτίου χάρτη με προσκτήσεις ελληνικών (καθώς και βουλγαρικών και συριακών) εδαφών σε μία φαντασιακή διευρυμένη Τουρκία που δημοσίευσε η καθόλου έγκυρη και επίσημη στα πλαίσια του τουρκικού πολιτικού συστήματος εφημερίδα Milliyet. Πιθανότατα η προσχώρηση της Τουρκίας στον μείζονα αντι-ιρανικό συνασπισμό που προωθεί η Ουάσινγκτον να στηρίχθηκε σε ανταλλάγματα που ακόμα δεν γνωρίζουμε.

Η ΕΓΓΥΣ ΑΝΑΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                           Μελέτης Η. Μελετόπουλος

                           Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών

                           Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης

    Ο πρόεδρος Ομπάμα και το αμερικανικό ΓΕΕΘΑ, καθώς και σημαντικοί αμερικανοί αναλυτές, αντιδρούν στην ιδέα μίας καταιγιστικής αμερικανοϊσραηλινής επίθεσης στο Ιράν με στόχο τα κέντρα εμπλουτισμού ουρανίου. Όχι μόνον διότι δεν επιθυμούν την εμπλοκή σε μία σύγκρουση που θα προκαλέσει ευρύτερη ανάφλεξη στην Εγγύς και Μέση Ανατολή και αναβίωση της τρομοκρατίας. Αλλά και διότι υποθέτουν ότι ένα πυρηνικό Ιράν δεν θα προκαλέσει οπωςδήποτε πόλεμο αλλά μία ισορροπία του τρόμου στην περιοχή. Οπότε θα παγιωθεί ένα σύστημα ψυχροπολεμικού τύπου, στο οποίο η στρατιωτική αναμέτρηση θα καταστεί αδιανόητη λόγω του τρομακτικού της κόστους για αμφότερους τους αντιπάλους.

    Και στο εσωτερικό του Ισραήλ υπάρχει σοβαρή αντίδραση στο ενδεχόμενο μιας επίθεσης, ιδιαίτερα από το επιτελείο. Αλλά η κυβέρνηση Νετανιάχου προβάλλει ισχυρά επιχειρήματα, που πείθουν σημαντικό μέρος της κοινής γνώμης. Η μετεξέλιξη του εμπλουτισμού ουρανίου σε κατασκευή πυρηνικού όπλου θα καταστήσει το Ισραήλ όμηρο του Ιράν. Οι δηλώσεις του Αχμαντινεζάντ περί ολικής εξάλειψης του Ισραήλ από τον χάρτη δημιουργούν το ερώτημα μήπως ο ανορθολογικός φονταμενταλισμός της ιρανικής ιθύνουσας τάξης οδηγήσει πράγματι στην χρήση των υπερόπλων.

    Οι αναλυτές οφείλουν να συνυπολογίσουν, στην δύσκολη αυτή εξίσωση, ότι το Ιράν δεν θεωρεί τον εαυτό του τριτοκοσμικό κράτος τύπου Ιράκ. Απεναντίας αισθάνεται απόγονος της αρχαίας αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών  και της μεσαιωνικής των Σασσανιδών. Συμπεριφέρεται ως τουλάχιστον περιφερειακή υπερδύναμη, αντιμετωπίζει την Δύση ως μακροϊστορικό αντίπαλο και τις ΗΠΑ με συγκατάβαση. Ο φονταμενταλισμός της ηγεσίας του λειτουργεί ως γόμωση σε ήδη εκρηκτικό μείγμα.

    Ενδεχόμενη επανεκλογή του Ομπάμα θα απομακρύνει ή και θα ακυρώσει την πιθανότητα αμερικανικής επίθεσης στο Ιράν. Η μόνη περίπτωση το Ισραήλ να υποχρεώσει τις ΗΠΑ να εμπλακούν είναι να κινηθεί μονομερώς πριν τις αμερικανικές εκλογές, ώστε ο Ομπάμα, για να μην απωλέσει την εκλογική στήριξη του φιλο-ισραηλινού λόμπυ, να σπεύσει αρωγός του Ισραήλ. Επομένως μέχρι τις αμερικανικές εκλογές η Μέση Ανατολή θα βαδίζει σε διακεκαυμένη ζώνη.

Μελέτης Η. Μελετόπουλος

        ΤΑ ΕΞΙ  ΜΕΤΩΠΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

  

                                      Μελέτης Η. Μελετόπουλος

                                      Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών

                                      Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης

    Αντί για την  πολυδιαφημισμένη «πολιτική μηδενικών προβλημάτων με τις γειτονικές χώρες» του Τούρκου ΥΠΕΞ Νταβούτογλου, η Τουρκία έχει εμπλακεί σε αντιπαράθεση με την Συρία και το Ιράν, που συμμάχησαν και την απειλούν ως όργανο της Δύσης.  Ήδη μαίνονται μάχες στα τουρκοσυριακά σύνορα. Ενώ ταυτόχρονα σοβεί η ένταση με το Ισραήλ και την Κύπρο, λόγω των κοιτασμάτων φυσικού αερίου, που πρόσφατα έφθασε σε οριακά επίπεδα. Εάν συνυπολογιστεί η συνεχής  τριβή της Τουρκίας με το ιρακινό Κουρδιστάν, το οποίο δέχεται συνεχώς βολές (κυριολεκτικά) ως βάση εξόρμησης Κούρδων ανταρτών, καθώς και ο εσωτερικός πόλεμος επί τουρκικού εδάφους με το ΡΚΚ, η Τουρκία μετρά αυτήν την στιγμή έξι ανοιχτά διπλωματικο-στρατιωτικά μέτωπα.

    Η πολύπλευρη αυτή αντιπαράθεση δεν έχει αντισταθμιστεί από εξεύρεση άλλων συμμαχιών. Το ναυάγιο της ένταξης της Τουρκίας στη Ευρωπαϊκή Ένωση διαδέχθηκε η –στην αντίθετη γεωπολιτική λογική- προσπάθεια της Τουρκίας να εμφανισθεί ως ηγέτις των Αράβων της Εγγύς Ανατολής, προστάτις των Παλαιστινίων, πρότυπο της Αιγυπτιακής Επανάστασης κλπ. Ο ρόλος του ηγέτη του Ισλάμ, δηλαδή στην ουσία η αναβίωση του χαλιφάτου (που από το 1517, όταν ο σουλτάνος Σελίμ κατέλαβε το Κάϊρο, μέχρι το 1924 που καταργήθηκε από τον Κεμάλ, βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Οθωμανών) γοητεύει την τουρκική πολιτική και ανταποκρίνεται στις πολιτισμικές της προδιαγραφές πολύ περισσότερο από τον άχρωμο ρόλο του μέλους του ΝΑΤΟ ή της ΕΕ. Αλλά και εδώ η Τουρκία συνάντησε ισχυρή άρνηση, διότι ο αραβικός κόσμος δεν αποτελεί μάζα περιπλανώμενων βεδουίνων, όπως στην οθωμανική περίοδο, αλλά σύνολο οργανωμένων και ισχυρών κρατών. Και σήμερα κανένα αραβικό κράτος δεν αποδέχεται την  νεο-οθωμανική λογική της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

    Η προσφορά των τουρκικών στρατιωτικών υπηρεσιών στο πλευρό των ΗΠΑ, στην εξελισσόμενη μεσανατολική κρίση, δεν οδηγεί σε αντιστάθμιση των παραπάνω γεωπολιτικών απωλειών. Η ρήξη της Τουρκίας με το Ισραήλ αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο για την αποδοχή της ως ολοκληρωμένου και σταθερού συμμάχου από την Δύση. Εξάλλου η άρνηση της Τουρκίας να διευκολύνει την αμερικανική πρόσβαση στην επίθεση κατά του Ιράκ το 2004 δεν έχει ξεχαστεί.

    Στο βάθος βεβαίως κρύβεται η εσωτερική αντίφαση της Τουρκίας μεταξύ της γεωστρατηγικής της πρόσδεσης με την Δύση, όπου μπορεί μεν να είναι στρατιωτικά χρήσιμη αλλά πάντοτε θα αντιμετωπίζεται με καχυποψία, και της παραδοσιακής και εγγενούς ασιατικής-μουσουλμανικής κοινωνικής δομής της, που την ωθεί στην αντίθετη όχθη. Μέχρι τώρα, η Τουρκία μπορούσε να ισορροπεί μεταξύ των δύο πλευρών, της Δύσης και της Ανατολής, εμφανιζόμενη ως γέφυρα των με προς τους δε, ως πρότυπο εκκοσμικευμένου Ισλάμ κλπ. Η ενεργοποίηση της κατά Huntington «σύγκρουσης των πολιτισμών» στις κοιλάδες της Συρίας και τις οροσειρές του Ιράν θα θέσει τέλος, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στην τουρκική αμφιθυμία και θα ξεκαθαρίσει οριστικά το τοπίο.

     

                                      

Μάνου Ηλιάδη- Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την Αμυντική Πολιτική (Ινφογνώμων)

ΤΡΊΤΗ, 29 ΜΑΪ́ΟΥ 20

Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την Αμυντική Πολιτική

Toυ Μάνου Ηλιάδη

Η κρίση που κατατρώγει την Ελλάδα τα τελευταία δυόμισι περίπου χρόνια και η εξαθλίωση στην οποία οδηγείται βαθμιαίως ολοένα και μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού λαού, κατά τρόπο που… θυμίζει καταστάσεις που προσομοιάζουν με αυτές έπειτα από ατυχή και καταστροφικό πόλεμο, επισκιάζει μια ολόκληρη σειρά άλλων ζωτικής σημασίας προβλημάτων, μεταξύ των οποίων κυρίαρχη θέση έχει το πρόβλημα της εθνικής ασφάλειας της χώρας. 

Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι τα προβλήματα άμυνας και εθνικής ασφάλειας κατέχουν παραδοσιακά -σε ολόκληρο τον κόσμο- χαμηλότερη προτεραιότητα των ενδιαφερόντων και προτιμήσεων ενός λαού έναντι θεμάτων που αφορούν στη βελτίωση των συνθηκών διαβιώσεώς του. Είναι, δε, φυσικό σε περιόδους κρίσεων οι απαιτήσεις για την άμυνα να περιορίζονται υπό την πίεση της κοινωνίας και της απροθυμίας της να δεχθεί περαιτέρω υποβάθμιση του βιοτικού της επιπέδου, πιέσεις που γίνονται ιδιαίτερα έντονες σε χώρες χωρίς υπαρκτές απειλές ή ηγεμονικές φιλοδοξίες. Τα πράγματα είναι διαφορετικά σε περίπτωση που μια χώρα ευρίσκεται αντιμέτωπη με οξεία οικονομική κρίση, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζει υπαρκτές απειλές. Η διεθνής εμπειρία εν προκειμένω δείχνει ότι χώρες με απειλές δεν υποβαθμίζουν τον αμυντικό τους μηχανισμό υπό το βάρος της κρίσεως, των λαϊκών πιέσεων για βελτίωση του βιοτικού επιπέδου κ.λπ. Ο γενικός κανόνας, δηλαδή, είναι ότι οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών, εν γνώσει του γεγονότος ότι η οικονομική τους αδυναμία -που επηρεάζει δυσμενώς κάθε τομέα της λειτουργίας ενός κράτους- τις καθιστά ευάλωτες και ενθαρρύνει κάθε εξωτερική επιβουλή, προσπαθούν πάση θυσία να διατηρήσουν την επάρκεια του αμυντικού τους μηχανισμού και του εν γένει συστήματος ασφαλείας.

Στην Ελλάδα, όχι μόνο ο παραπάνω κανόνας δεν ισχύει, γιατί τα τελευταία τρία χρόνια ο αμυντικός της μηχανισμός και το σύστημα ασφαλείας υποβαθμίστηκε κάθετα μέσω των αλόγιστων περικοπών του αμυντικού προϋπολογισμού, αλλά δεν γίνεται καν συζήτηση για το θέμα της ασφάλειας της χώρας. Τούτο δε ακόμη και σε περιόδους πριν από τις εκλογές, όπως στις πρόσφατες αλλά και τις επόμενες. Αν θεωρήσουμε ότι οι θέσεις των δύο μέχρι πρόσφατα κυρίαρχων κομμάτων είναι γνωστές, μέσω κάποιων γενικόλογων αναφορών ή κυρίως μέσω της θέσεως που ακολούθησαν μέχρι πρόσφατα, η θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι δύσκολο να περιγραφεί.

Το προεκλογικό πρόγραμμα

Αυτό που προβάλλεται ως αμυντική πολιτική περιλαμβάνεται σε ελάχιστες γραμμές στο εκ 18 σελίδων προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, διάσπαρτες σε διάφορα σημεία του. Αν σε αυτό συμπεριλάβουμε τις διάφορες κατά καιρούς δηλώσεις του προέδρου του κόμματος και άλλων στελεχών του, η αμυντική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, αν τα παραπάνω μπορούν να χαρακτηρισθούν έτσι, συνοψίζεται στα εξής:

α) Η κλασική θέση της Αριστεράς για δραστικό περιορισμό των αμυντικών δαπανών, που, κατά την άποψή μας, επαναλαμβάνεται εκ κεκτημένης ταχύτητας ή πάγιας ιδεολογικής τοποθετήσεως. Και τούτο διότι είναι προφανές ότι το συνολικό τους ύψος, ό,τι απέμεινε, δηλαδή, έπειτα από τρεις αλλεπάλληλες και δραστικές περικοπές τους, αγνοείται από τους συντάκτες του «προγράμματος». Τις υπενθυμίζουμε με δύο λόγια: 25% το 2010 -σε σχέση με τον αντίστοιχο του 2009, ο οποίος ήταν ήδη μειωμένος-, 20% το 2011 και 16,22% το 2012. Όσο για τις περίφημες «υπέρογκες εξοπλιστικές δαπάνες», αυτές έχουν ήδη περικοπεί ή, μάλλον, κουτσουρευτεί κατά 70% (!) για την προσεχή 15ετία, ανερχόμενες σε μόλις 0,3% του ΑΕΠ ετησίως, από περίπου 1,5% του ΑΕΠ που ήταν πριν από εφτά περίπου χρόνια. Τούτο δε όταν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, τα τελευταία αυτά χρόνια δεν αγοράστηκε σχεδόν τίποτε και απολύτως τίποτε τα τελευταία τρία με τέσσερα χρόνια, κι όταν στα κονδύλια αυτά περιλαμβάνεται και η προμήθεια ανταλλακτικών, τα οποία μεταφέρθηκαν στον εξοπλιστικό προϋπολογισμό λόγω της πέραν πάσης λογικής περικοπής του λειτουργικού προϋπολογισμού.

β) Στο μείζον θέμα της θητείας, κύρια αιτία υποβαθμίσεως του αμυντικού μηχανισμού της χώρας εκ της γνωστής τοις πάσι λειψανδρίας, η θέση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ -βλ. συνέντευξή του στο περιοδικό Schooligans, Απρίλιος 2008- ήταν ότι πρέπει να καταργηθεί, όπως και… οι στρατοί. Μέχρι τότε, πάντως, όπως είχε δηλώσει, θα πρέπει να υποκατασταθεί από την ισόχρονη κοινωνική θητεία, δηλαδή «αντί να πηγαίνεις στρατό, να μπορείς να προσφέρεις κοινωνικές υπηρεσίες». Στο θέμα της φυγοστρατίας, μια γνωστή παθογένεια που στερεί το στράτευμα από χιλιάδες άτομα κάθε χρόνο, η θέση του κόμματος, όπως εκφράζεται στο πρόγραμμα, δεν είναι σαφής. Υπάρχει, όμως, μία συγκεκριμένη θέση (σελίδα 11) για τους αντιρρησίες συνειδήσεως, η οποία είναι ότι «η άρνηση στράτευσης πρέπει να προστατεύεται. Να καταργηθεί η επιτροπή ελέγχου συνείδησης με δημιουργία επαρκών δυνατοτήτων για κοινωνική θητεία». Μια άλλη άποψη που εξέφρασε προ ολίγων ετών η νεολαία του κόμματος ήταν ο περιορισμός της θητείας στο χρόνο της βασικής εκπαιδεύσεως, που τότε ήταν περί τις τριάντα ημέρες! Η στήλη δηλώνει αδυναμία σχολιασμού των παραπάνω θέσεων.

γ) Αποχώρηση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ. Όπως αναφέρεται στο πρόσφατο πρόγραμμα του κόμματος (σελίδα 18), «δεν θέλουμε την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ ούτε το ΝΑΤΟ στην Ελλάδα και αγωνιζόμαστε για τη διάλυσή του». Ομοίως, «το κλείσιμο όλων των ξένων βάσεων στην Ελλάδα. Άμεση κατάργηση των βάσεων της Σούδας και του Ακτίου». [Σ.Σ.: Στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου τέτοιες θέσεις θα εξασφάλιζαν την αμέριστη πολιτική και κυρίως «υλική» υποστήριξη της τότε ΕΣΣΔ. Στην εποχή μας, τι σχέση έχουν όλ' αυτά με την πραγματικότητα; Για να μην πούμε και ποιος δίνει δεκάρα ή, μάλλον, ρούβλι για τέτοιες θέσεις ή ότι τα μυαλά ορισμένων κόλλησαν στη δεκαετία του '80;]

δ) «Απεμπλοκή από διεθνείς ή διμερείς συμφωνίες και δραστηριότητες που συνδέονται με το λεγόμενο “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας”, οι οποίες υπηρετούν μόνο λογικές περιστολής δημοκρατικών δικαιωμάτων, καταστολής κινημάτων και αντιστάσεων στα ηγεμονικά σχέδια των ΗΠΑ και των κυρίαρχων δυνάμεων της ΕΕ». Αν δεχθούμε ως ορθή τη θέση αυτή, τρομοκρατία δεν υπάρχει.

ε) «Αποχώρηση των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων από αποστολές που συνιστούν επεμβάσεις του ιμπεριαλισμού σε ξένα εδάφη, ιδίως στο Αφγανιστάν αλλά και στα Βαλκάνια». Ορθή η θέση για το Αφγανιστάν, αλλά για τα Βαλκάνια δεν δέχεται ούτε καν μια συμβολική μας παρουσία -γιατί τέτοια είναι στα Βαλκάνια-, λίγο έξω από την αυλή, δηλαδή, του σπιτιού μας, όπου οργιάζει η Τουρκία με την έντονη στρατιωτική και πολιτική της παρουσία. «Κανένας στρατιώτης έξω από τα σύνορα της Ελλάδας». [Σ.Σ.: Η θέση αυτή θεωρείται εφικτή. Διότι με την προστασία τους δικαιώματος αρνήσεως της στρατεύσεως δεν θα έχουμε στρατιώτες όχι μόνο έξω από τα σύνορα, αλλά ούτε και εντός Ελλάδας.]

στ) «Καταγγελία της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ και απεμπλοκή από κάθε σχεδιασμό στρατιωτικής επίθεσης στο Ιράν και στη Συρία και στήριξη του αγώνα για τη δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967». Αν αφαιρέσουμε την τελευταία θέση, με την οποία ουδείς μπορεί να διαφωνήσει, η θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αντίθεση σε κάθε μορφής ενισχύσεως της ελληνικής άμυνας, ακόμη κι αν αυτή είναι στην ουσία… ανέξοδη.

ζ) Στη σελίδα 18 υπάρχει ακόμη η μάλλον… μπαγιάτικη επιδίωξη για απομάκρυνση, μη αποθήκευση ή διέλευση πυρηνικών και άλλων όπλων μαζικής καταστροφής στην Ελλάδα και την Ανατολική Μεσόγειο, που, από απόψεως σοβαρότητας, θυμίζει στους παλαιότερους εκείνη την περίφημη ταμπέλα «Δήμος Δάφνης: Αποπυρηνικοποιμένη Περιοχή».

η) Στις σελίδες 18 και 19 υπάρχει η αναφορά στην «εξωτερική πολιτική στη βάση της υπεράσπισης της ειρήνης και στον αποκλεισμό του πολέμου…». Ο πόλεμος, δηλαδή, εξοβελίζεται, στα πρότυπα της γνωστής απαγορεύσεως του πολέμου των τάξεων που «επέβαλε» ένας γραφικός υπουργός των τότε «αποστατών» στη δεκαετία του ’60. Στο τέλος υπάρχει και η έμμεση αναφορά στην αφελή θέση της αμοιβαίας μειώσεως των εξοπλισμών με την Τουρκία. Σύντομο σχόλιο: Η πολεμική βιομηχανία της Τουρκίας, η οποία καλύπτει το 52% των αναγκών της, απασχολεί πάνω από 70.000 εργάτες, έχει ετήσιο κύκλο εργασιών 8 δις δολάρια και εξαγωγές περί το 1,1 δις δολάρια το 2011. Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς εκτιμά ότι όλα αυτά η Τουρκία μπορεί να τα θυσιάσει προκειμένου να έχει καλές σχέσεις με την Ελλάδα.

Αντί των προφανών συμπερασμάτων, λίγες μόνο λέξεις: Άλλο πράγμα ο ακτιβισμός κι άλλο η πολιτική. Αυτό που κρίνεται στις επόμενες εκλογές είναι η πολιτική. Και πολιτική χωρίς μια ρεαλιστική σοβαρή θέση για την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας -και δη υπό τις παρούσες συνθήκες- είναι επικίνδυνη. Στην επικαιροποίηση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη, διότι η διεκδίκηση της εξουσίας με σοβαρές πιθανότητες οδηγεί αναπόφευκτα σε αναθεώρηση θέσεων και απόψεων, είναι πιθανό κάποια από αυτά τα σημεία να επανεξεταστούν. Η ίδια η πραγματικότητα σε αυτή την περιοχή και η ευθύνη για την ασφάλεια ενός λαού δεν αφήνουν περιθώρια.

                                                                                   Επίκαιρα (24-05-2012)

ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΚΑΙΟΥ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ.